Maar ik kan me de belangrijkste dingen nu nog herinneren, gelukkig maar …

Soap & Skin:

Hoe moet ik dit omschrijven … gevoelens omtoveren naar nummers, zonder rekening te houden met alle klassieke regels van liederen maken. Vers ?  refrein ? maat ? whatever !

Sprongen van de zachtste verterende geluiden naar bombastische sounds, waarschijnlijk een reflectie van haar humeur ?

Ik was in ieder geval zo onder de indruk, dat zij mij zal weerzien op haar concert in AB in oktober.

Ladyhawke:

Hayseed Dixie:

Een bluegrass covergroep, die alle ACDC en consoorten – hits omtoveren naar de  meest hilarische versie ooit.

Gewapend met ukele, banjo en gitaren lukt het ze om  (drumloos!) pure hard rock te brengen. Met succes  !

Nog maar zelden zo vingervlug zien spelen, en dat voor een koppel oude kerels … straf !

Little Boots:

Hier zag ik zeker en vast naar uit, want Boots had mijn muzikaal hartje al lang gewonnen met haar youtube filmpjes waar ze de TENORION gebruikt voor covers. Ook het pyjama-filmpje in haar living waar ze “Haddaway-what is love” speelt, zal daar zeker en vast iets mee te maken hebben. In ieder geval, ook live dus een aanrader, want deze pop-diva heeft al enkele hits uit haar mouw kunnen schudden. Leuke stem en alles live, dat is wat we willen bij pop !  

Nid & Sancy:

In het veel te kleine tentje “Wablieft” stonden Nid & Sancy, een electro-duo met veel Vitalic invloeden. Toen ik ze voor de eerste keer zag op dour was ik meteen verkocht (en hun cd ook). Een serieus danske kunnen placeren en de zanger op het podium een hand gegeven. (Wat mij trouwens ineens een grote voorsprong gaf op de high-five competitie)

Vitalic:

Zoals steeds, een enorme explosie aan energie. Dé man die aan de basis stond van alle scheurende electro die nu de nieuwe hype is … Maar nog steeds is hij vernieuwend, want sinds zijn live-set op werchter x-aantal jaar geleden ( ik gok 4 jaar ) heeft ook hij enorme sprongen gemaakt en wordt alles nog chaotischer en zwaarder. Leuk !

Moderat:

Een synergie tussen Modeselector en Apparat ! Heel diep en hard, maar op de bankjes van de “chateau” was dit mijn ideale afsluiter. Beentjes laten rusten en rustig zweven op de geluidsgolven …

Zaterdag was ik verantwoordelijk voor Q-dance (niet mijn muziekstijl !), maar omdat alles daar vlotjes verliep was het dagje best nog aangenaam. Enkel de start van zo’n festival blijft steeds chaotisch. Jammer dat de kleine foutjes er nooit zullen uitgaan …

 Op zondag was de muziek net iets aangenamer, namelijk Greatest Switch van Studio Brussel. Ook vandaag geen grote problemen buiten de drank bevoorrading. Ed & Kim hebben hun best weer gedaan ( toffe kerels trouwens ) en ook Jan van Biesen weet overduidelijk wat de volgende feestplaten zullen worden. Verassing van de avond: T99 !
Die man zie je bijna nooit op een affiche en dat is volledig onterecht ! Pure 90’s Rave zonder al de pop-plaatjes die toen zijn uitgebracht … Echte nostalgie en dus een serieus feest in de tent.

Jammer genoeg liep zijn tent volledig leeg de moment moby begon op main stage …
Zeker niet zijn schuld, maar wie kan er op tegen Moby ? Overduidelijk niemand, want ook ik ben toen even gaan piepen.

Moe maar tevreden sluiten we het festival af en keren we huiswaarts

Eerst was Does It Offend You , Yeah ? aan de beurt. Eigenlijk heeft deze groep mij overtuigd om toch maar een ticket te kopen en zo ver te rijden. Ik heb deze lawaaimakers voor het eerst gezien op Pukkelpop 2008 en was meteen een fan. Scheurende gitaren en pompende beats, indierock meets electro … dat kan amper fout aflopen. 
De frontman kan wel beter net iets minder drinken/snuiven/slikken voor een optreden, want hij was net iets te ver weg van de wereld om echt tegoed de nummers live te brengen.

Tussendoor nog L-Vis 1990 meegepikt, met een vrij commerciele dj-set. Ideaal voor de beentjes op te warmen, maar ik zou er normaal gezien toch niet voor uit mij zetel komen.

Daarna voor de zoveelste keer Vive La Fête gaan beluisteren. Niet mijn hoogtepunt op DOUR, maar ze wisten me toch weer te verrassen met hun klassiekers. Niet de moeilijkste muziek, maar oh zo dansbaar.
Vooral het bisnummer “popcorn” is 100 %  feest, vooral wanneer de typische basklanken over de hoge tonen vliegen … Enkel Vive La Fête en Kraftwerk geraken hier mee weg. 

Daarna was het de tijd voor FUCK BUTTONS. 
Bouwen op klanken en loops, droommuziek voor mentaal gestoorden. Filmmuziek, enkel geschikt voor scenes waar waanzin het enige onderwerp is. Maar geniaal, dat zeker en vast.
Download het illegaal, hoor het en koop het (mocht je het ergens te koop vinden).

Of dan toch maar een klein beetje …
In ieder geval, dood of levend, er zijn bepaalde cd’s die echt goed zijn … of je nu fan bent van het genre of niet.

In een downloadbui heel toevallig terecht gekomen op  Brand New, een groep die ik al 10 jaar straal genegeerd heb. Alhoewel dat ik ze al dikwijls op affiches heb zien staan, heb ik toch nooit de moeite gedaan er iets van op te zoeken of naar te gaan kijken. Wel, vanaf vandaag zal ik dus wel aanwezig zijn op hun volgende concerten !

Ik heb namelijk net hun 2de cd ontdekt, DEJA ENTENDU  (2004)
Niet de moeilijkste muziek, maar heel meeslepend en energiek !
Laat ons stellen dat deze jongens Green Day en consoorten ver achter zich laten, maar zij jammer genoeg nooit dezelfde media aandacht hebben gekregen.

Favoriet nummertje van de cd:
Sic Transit Gloria…Glory Fades
“Up the stairs: the station where the act becomes the art of growing up”  Dat is op zijn minst gezegd, goed gevonden.

Lang leve ICE AGE 3

Ok, ok , het is niet de beste Ice Age …
Ok, ok, geen enkele vervolgfilm is beter dan de eerste …

Maar toch nog altijd meer dan aangenaam en absoluut lachen , gieren én brullen wanneer Sid zijn dinosaurus-kreet laat ….

PS: Aanrader om in 3D te zien, alhoewel de brilletjes een belachelijk zicht zijn

De nieuwe CD van EELS ligt al een paar weken in de winkelrekken, maar ik kon hem pas gisteren gaan halen.
Tijd om hem te verkennen dus … en waar beter dan op een terrasje ?

Ik ben al een EELS fan van het eerste uur, dus had veel schrik dat hij me zou teleurstellen … Het is slechts weinigen gegeven om 9 albums te maken en nog steeds meesterwerken te maken.

Wel, het is Mark Olivier Everett dus weeral gelukt. Stevige rock nummers en wondermooie ballads, een fantastische combinatie ! Alhoewel ik wel direct merk dat dit niet mijn favoriete album van de reeks zal zijn, is hij toch zeker de moeite om in huis te halen !

PS: Hij smaakt het beste met een Blauwe Chimay !

En wat merk ik dan al snel op  ?  Ik heb amper nog een idee van wat er allemaal geweest is !!! 
Een geheugen als een zeef of heb ik te weinig aandacht besteed aan de dingen die ik meemaakte ?

Hoogstwaarschijnlijk een combinatie van de 2, met wat alcohol erover voor te flamberen.
Tijd voor dus alles neer te pennen en er iets aan te doen. Alhoewel pen en papier zijn charmes hebben, kies ik toch maar voor de moderne dagboek.

Hopelijk kan ik hierdoor op mijn dertigste verjaardag net iets beter zeggen wat ik allemaal heb gedaan in de vorige 5 jaar  !